theme wordpress
مشاهیر

در خطاب معرفت بایزید بسطامی

في خطاب المعرفه

ای نور مصباح ازل! دانم که مرغ اجل جناح عصمت نگیرد از آنکه فاخته دردت طوف دار حلقه هویت است. ای مرید شکر گوی! ما را فلک الحمد) گوی، زیرا که بت بتخانه ملکوت (هذا ربی) در جان ماست. مائده عیسی گریخته در صحن چهارم ملکوت بر خوان ماست. آیت «انتم الفقراء الى الله» چند خوانی؟ مگر غناء قدم بند کیسه عشق ما ندانی؟ هر روز حریف قهر دست نو برآورد. و از کارخانه مكر از خنب وحدت صبغ صبغة الله) دلق تصؤفم را رنگی برآورده خواهد که معرفت در نکره بنماید، از آنم پیوسته خسته دل دارم.

ای نفس فلسفی! چند از طبیعت گویی؟ ای عقل رعنا! چند از شريعت گویی؟ اگر بر صرح قلعة كفر رفتی، آمنا گویان صحنه را (أنا ربكم الاعلى) آی و بگو. و اگر در بزم قدم پای برقمۂ عالم نهادی، در دم سكر و صحو پای بکوب، از قوس قوسین تیغ عشق را در نشانۂ کونین زن، تا وجود علت پذیر را عدم گردانی. ای صوفی عاشق، اگر صادقی در میکده، در بتکدۀ عشق پیر مریدان درد ازل شو. سخن بی رسوم با حریفان خوش دل گوی، که این ابلهان زمانه از ناتمامی مغرور غولان خضر شکل اند. ای جان! هر ناتمامی این جان ناتمام تمام گردان. این یکدم از قدح شراب شوق ما را یکدم ده، که با تو در باقی شد. هر چه جز تو است، در مشهد یقین مگذار، ازآنک صورت ملکوت را ( ثالث ثلاثة) گویند. خیمه کون بطوفان قهر غیرت در هواء هویت بپران، تا بی خود را از تو جویم.

بای یزید گوید که: (مثل من نبینند، مثل من بحر بیکرانه است، که اول و آخر ندارد).

قال: مثل این سخن را بعضی تفسیر گفته شد. او در ملک معرفت از روی غیرت خود را بی مثل یافت. این چنین بیند آنکس که مشاهد جمال ازل شود، در مقام وحدت کثرت نداند. گفت: اگر مثل من بودی، مثل بدیدی، زیرا که مثل من چون من بودی؟ من از من غایبم، در حق فانی به حق باقی . در عین جمع کلام، از ذات به ذات و از صفات به صفات، و از فعل به فعل، و از نعمت به نعمت و از اسم به اسم متصف. او چون من نبودی، زیرا که صفت خلقیت برخاست، احدیت بماند. آنکس که این درجه بیابد، از خود به ما ننگرد. بحر وحدانیت شد(؟) موحد در موحد از آن کرانه بیافت. (قل لوكان البحر مدادا)، وقتی مسر مد و بحری بلاشاطی دان.

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
بستن